ႏိုင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္ Igor Blazevic ႏွင့္ ေမးျမန္းျခင္း
“စစ္မွန္တဲ့ဆႏၵမရွိဘူးဆိုရင္ တခမ္းတနားႀကီး ထိုးထားတဲ့ လက္မွတ္ေတြက အဓိပၸာယ္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး”
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနမ်ားကို၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ေလလာခဲ့ၿပီး လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္ေန ထိုင္ေနသူ ယူဂိုဆလားဗီးယားႏိုင္ငံသား၊ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္ Igor Blazevic ကို သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအေပၚအျမင္၊ အတိုက္အခံ အင္အားစုမ်ားအေပၚအျမင္၊ ေလးပြင့္ဆိုင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈ၏ အေရးပါမႈတို႔ကို မဇၩိမ သတင္းေထာက္ နန္းလြင္ႏွင္းပြင့္က ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းထား ျခင္းျဖစ္သည္။
တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားအေျခအေန၊ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား၏ ရလဒ္မ်ားကို ေမးျမန္းရာတြင္မူ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စစ္မွန္သည့္ ဆႏၵမ်ားျဖင့္ ေဆြးေႏြးၾကရန္လိုအပ္ၿပီး ထိုသို႔မဟုတ္ပါ က သေဘာတူညီမႈစာခ်ဳပ္ မ်ား မည္သို႔ထိုးေစကာမူ အဓိပ္ၸာယ္ရွိမည္ မဟုတ္ဟု သံုးသပ္ေျပာဆိုသြားခဲ့သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအေပၚ ဘယ္လိုျမင္လဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က အခုတကယ့္ကို အလယ္က်က် အေျခအေနမွာ ေရာက္ေနပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အကူး အေျပာင္းက စစ္အာဏာရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ ေျပာင္းလဲတဲ့ Top-Down စနစ္ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားေရး နယ္ႏွစ္ခုမွာ ေျပာင္းလာတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ငန္းစဥ္တစ္ခုလံုးကို စစ္တပ္နဲ႔ အစုိးရက ခိုင္မာစြာ ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီးသားျဖစ္ေနတယ္။
ဦးခင္ၫြန္႔နဲ႔ ဦးသန္းေရႊက ဒီမိုကေရစီကို သြားဖို႔ မလံုေလာက္တဲ့ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေျမပံုဒီဇိုင္း ဆြဲျပခဲ့ တယ္။ အရာအားလံုးကို ဒီေျမပံုတိုင္းသြားတယ္၊ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ပံုေဖာ္တယ္။ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြအျပည့္နဲ႔ ေရြး ေကာက္ပြဲကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၿပီး အေယာင္ေဆာင္ အရပ္သားအစုိးရအျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲမႈ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ ဒီမိုကရက္တစ္ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းမႈလုပ္တယ္။ အက်ဥ္းေထာင္အသီးသီးက ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ကို လႊတ္ေပးတယ္။ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြကို ျပည့္သူ႔စစ္ေျပာင္းလဲ ျခင္းနည္းကို ရပ္တန္႔ၿပီး တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ ေစ့စပ္ ညႇိႏႈိင္းျခင္းနည္းကို ပံုေဖာ္ဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းမႈက ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႔ အေပါင္းလက္ၡဏာေဆာင္တဲ့ အေျဖကို ရခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သမၼတဦးသိန္းစိန္၊ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္း၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ မင္းေအာင္လိႈင္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔ ေလးပြင့္ဆိုင္ေတြ႕ဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ သူတို႔က အမ်ားဆႏၵနဲ႔ ပိုမို ေကာင္းမြန္တဲ့ ဖြဲ႕စည္းမႈ ျဖစ္လာေရးကို ဦးတည္ၿပီး ေဆာင္ရြက္သင့္ပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီကူးေျပာင္းေရးကာလ၊ ဖက္ဒရယ္စနစ္ရဲ႕ ေမးခြန္းေတြ၊ တိုင္းရင္းသားေတြကို ကိုယ္စားျပဳမႈ ေတြအတြက္ ေတြ႕ဆံုမႈက သူတို႔ေလးေယာက္လံုးစီက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုအပ္တယ္။
အတိုက္အခံေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္ေတြအေပၚ သံုးသပ္ေပးပါဦး။
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ေျပာရရင္ေတာ့ အတိုက္အခံေတြ (ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြ၊ တိုင္းရင္းသား အင္အားစု) ေတြက အျပဳသေဘာေဆာင္ၿပီး တာ၀န္သိသိနဲ႔ ျပဳမူလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေတာ္ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ နာက်င္ ခံစားခဲ့ရ၊ စြန္႔လႊတ္ခံခဲ့ရတာေတြ ရွိခဲ့ေပ မယ့္ ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းဖို႔ အေပးအယူလုပ္ဖို႔ကို လက္ခံခဲ့ၾကတယ္၊ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ လက္ကမ္းခဲ့ၾကတယ္။
အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ကို အမာခံေထာက္ခံေနၾကတဲ့ သူေတြရဲ႕ အထင္လြဲခံ၊ အၿငိဳျငင္ခံရမယ့္ အႏ္ၲရာယ္ ေတြၾကားကေနပဲ တစ္ဖက္အင္အားစုနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးၿပီး အေပးအယူကို လက္ခံတယ္။ တိုင္းျပည္အနာ ဂတ္အတြက္တာ၀န္ သိသိနဲ႔သူတို႔ရဲ႕ ရင့္က်က္မႈကို အျမင့္မားဆံုး ျပသခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ အတိုက္အခံအုပ္စုေတြ တစ္ခု ခ်င္းစီ အခ်င္းခ်င္း ထိေတြ႕ေျပာဆိုေနၾက တာေတြ အခုထိ မေတြ႔ရေသးဘူး၊ အားလံုး ကဦးသိန္းစိန္ အစိုးရနဲ႔ပဲ ေျပာေနၾကတယ္။တကယ္အေရးပါတဲ့ အာဏာအစစ္က ဘယ္မွာရွိ တယ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း သိထားၾကတဲ့အတိုင္း၊ စစ္တပ္နဲ႔ ေျပာဆို ညႇိႏႈိင္းဖို႔ ေဆြးေႏြးဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားေန ၾကတယ္။
ဒီလို လုပ္ေဆာင္တာေတြက ေကာင္း ပါတယ္၊ ဒီနည္းက တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲမႈကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕နဲ႔ အေထာက္အကူျပဳ ေစတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း ႀကီးႀကီးမားမား လိုေနေသးတာက အတုိက္အခံေတြ အခ်င္းခ်င္း ေဆြေႏြးေျပာဆိုတာေတြ မရွိေသးတာပဲ အတိုက္အခံေတြက အစိုးရ၊ စစ္တပ္နဲ႔ အေပးအယူ လုပ္႐ံုတင္ မလံု ေလာက္ပါဘူး။
တကယ္လိုအပ္တာက အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းၿပီး ရွင္းရွင္းလင္း လင္းျဖစ္တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္တစ္ခုကို ယူ၊ ၿပီးရင္ ႏုိင္ငံရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ေတာ့ ဘယ္လိုေဆာင္ရြက္ပါ မယ္ဆိုတဲ့ ပူးတြဲအျမင္ကို တိုင္းျပည္က ျပည္သူလူထုကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ခ်ျပသင့္တယ္။
အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ေနရာအမ်ားစုရလာမယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံ အနာဂတ္အတြက္ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိလာမယ္၊ ဘယ္လို လုပ္ေဆာင္ေပး ႏုိင္မယ္ ဆိုတာကို လူထုကိုခ်ျပဖို႔ လိုတယ္။
ဒီမိုကေရစီကိုသြားေနတာကို ရာခုိင္ႏႈန္းအရ သတ္မွတ္လို႔ ရမလား။
ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ေတာ့ တိုင္းတာလို႔ မရဘူး ထင္တယ္။ တကယ္ဆို ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ အျပည့္အ၀ ရွိမယ့္ ႏိုင္ငံျဖစ္လာမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္ရွိအေျပာင္းအလဲေတြက အျခားရလဒ္တစ္ခုဆီကို ဦးတည္ သြားေနတာလားေပါ့ ဒါကိုၾကည့္ရမယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံက စစ္အာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကေန အျခားတစ္ခုကို ေျပာင္းေနၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီအျခားတစ္ခုက ဘာလဲ၊ အလြန္အင္အားခ်ိနဲ႔ၿပီး က်ဳိးလြယ္ပ်က္လြယ္ တဲ့ ဒီမိုကေရစီကေန တျဖည္းျဖည္း ခုိင္မာလာတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံကို ေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ လုပ္ရင္း စိတ္ရင္း ေစတနာေကာင္းတဲ့ အာဏာရွင္ တစ္၀က္ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာမယ္၊ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္၊ ၁၅ ႏွစ္ၾကာရင္ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံျဖစ္လာမယ္။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သိပ္ႏွစ္လိုဖြယ္ မေကာင္းေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတယ္။ ႏုိင္ငံက သယံဇာတ ႂကြယ္၀ေတာ့ အဂတိလိုက္စားၿပီး မသမာတဲ့ အာဏာရွင္တစ္ပိုင္း အစိုးရ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။
ႏုိင္ငံရဲ႕ အေျပာင္းအလဲ စပ္ကူးမတ္ကူးၾကားကာလျဖစ္စဥ္ေတြမွာ ယခင္အစုိးရ လက္ထက္မွာ ဖြဲ႔စည္းထား ၿပီးျဖစ္တဲ့ စီးပြားေရး လက္၀ါးႀကီးအုပ္မႈေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကိုပဲ ပံုေဖာ္ဖန္တီးသြားလိမ့္မယ္၊။ အခု ယူက ရိန္းမွာျဖစ္ေနသလို ႏုိင္ငံေရး ပါတီေတြအၾကား ဒီမိုကရက္တစ္ၿပိဳင္ဆိုင္မႈဆိုတာကလည္း တကယ္တမ္းမွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးေတြက ႏုိင္ငံအာဏာကို အသံုးခ်ၿပီး သူတို႔ရဲ႕လက္၀ါးႀကီးအုပ္ စီးပြားေရး အက်ိဳးအျမတ္အတြက္ ၿပိဳင္ဆိုင္ေနမႈ ေတြသာ ျဖစ္တယ္။ ဒီ့ထက္မပိုပါဘူး။
စပ္ကူးမတ္ကူးျဖစ္စဥ္မွာ လစ္ဘရယ္ မဆန္၊ ဒီမိုကရက္တစ္လည္း မဟုတ္တဲ့ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ အမ်ဳိးသာေရး အင္အားစုေတြက အာဏာရၿပီး ဒီမိုကေရစီနည္းမက်တဲ့ သမၼတ တက္လာမယ္၊ ဒီလိုအုပ္ခ်ဳပ္ေရး မ်ဳိးလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။
ဒါမွမဟုတ္ ပါကစၥတန္နဲ႔ ထိုင္းႏုိင္ငံတို႔မွာလို ဖ႐ိုဖရဲ ဗရမ္းဗတာ အျပစ္အနာ အဆာဗရပြနဲ႔ အဂတိလိုက္ စားတဲ့ေခတ္ ကာလ၊ မၾကာခဏ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈေတြရွိတဲ့ ကာလမ်ဳိးလည္း ဆိုက္သြားႏုိင္တယ္။ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွရင္ အလြန္အင္မတန္ အက်ည္းတန္႐ုပ္ဆိုးၿပီး ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ အေမွာင္ ဆံုး အျဖစ္ဆုိးမ်ဳိးဆီကိုလည္း ေရာက္မသြားဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။
အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီမႈ ရၿပီးရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဘာျဖစ္လာမလဲ၊အစိုးရရဲ႕ ကမ္း လွမ္းခ်က္ေတြကိုေရာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြက လက္ခံမယ္ထင္လား။
ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေနၾကားေနရသေလာက္ ေတာ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးအေျဖရွာဖို႔ အေပးအယူလုပ္ဖို႔ အေတာ္ေလးအသင့္အေနအထား ရွိေနၾကပံုပါပဲ။
အဲ့ဒီအျမင္နဲ႕ၾကည့္ရင္ အပစ္ရပ္ေရးကို သူတို႔လက္ခံၾကလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမဲ့ လြန္စြာအေရးႀကီးတဲ့ ေအာက္ခံ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ အစိုးရနဲ႔ စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးအရ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈကို စစ္မွန္ တဲ့ဆႏၵမရွိဘူးဆိုရင္ တခမ္းတနားႀကီးထိုးထားတဲ့ လက္မွတ္ေတြက အဓိပၸာယ္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး၊ လတ္မွတ္ ေရးထိုးပြဲႀကီးက ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ဖက္ဒရယ္မူ က်င့္သံုးေရးအတြက္ ေတြ႕ဆံုတာဆိုရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုပဲေပါ့၊ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ လက္မွတ္ေတြက ဘာအဓိပၸာယ္မွရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ၾကာၾကာလည္း ခံမွာမဟုတ္ဘူး။
အစိုးရလုပ္ေနတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္လို သေဘာရသလဲ။
ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားက အေျခခံက်တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈ မျဖစ္မေန လိုအပ္တာကိုယံုၾကည္ရ ပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဟာ လူျဖဴလူမည္း ခြဲျခားမႈကို တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာေအာင္ လုပ္လို႔မရႏုိင္ပါဘူး။ အဲ့တာကို လက္ခံလာေအာင္လည္း လုပ္လို႔ မရပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေျခခံက်တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈ လုပ္မယ္လို႔ပဲ ယံုၾကည္ၾကပါ တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း အဲဒီစကား အတိုင္းပဲ အရင္က စစ္အစိုးရေဟာင္းကိုေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြ ပံုမွန္လုပ္ေပး၊ အဲဒီ ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာလည္း ကန္႔သတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ရွိေစၿပီး ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ သြားႏုိင္မယ့္ ပါတီက အာဏာရပါတီပဲ။ ႐ုရွားမွာ ပူတင္က အၿမဲတမ္း အႏိုင္ရသလိုကေမၻာဒီးယားမွာ ဟြန္ဆန္က အၿမဲႏုိင္ေနတယ္။ အဲ့လိုပဲ (အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ) မ်ဳိးစပ္ထားတဲ့ မ်ဳိးစပ္အစိုးရမ်ဳိး ေျပာင္းလဲျခင္းျဖစ္ေတာ့ အရင္က စစ္အစိုးရကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာ ေအာင္လုပ္လို႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။
အစိုးရအဖြဲ႕ထဲက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး သမားမ်ားနဲ႔ အစုိးရေနာက္ကြယ္ကစစ္တပ္တို႔က အေျခခံ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈလုပ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ရမယ္။ အဲဒီေျပာင္းလဲမႈဟာ တျဖည္းျဖည္း ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးသြားတဲ့ သေဘာမ်ဳိးျဖစ္သင့္ တယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးမႈမွာ အားလံုးပါ၀င္ဖို႔ကို ေဆာင္ရြက္ရမယ္။ အမ်ားသေဘာကို ရယူတာမ်ဳိးျဖစ္သင့္တယ္။
အခု ျမင္ေနရတာက အေျခခံေျပာင္းလဲမႈမွာ ႏုိင္သူမေပၚ ႐ႈံးသူမထြက္မယ့္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ဳိး ျဖစ္လာႏိုင္ တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လို ျဖစ္လာမယ့္အစားအားလံုးက အေပးအယူေတြ လုပ္သြားရမယ္။ အေပးအယူ သေဘာတူညီမႈ တစ္စံုတစ္ရာကို လက္ခံသြားရမယ္။ အေျခခံ ေျပာင္းလဲမႈလုပ္ရမယ္ ဆိုတာကို ကတိက ၀တ္ရွိရမွာ ျဖစ္သလို လုပ္ဖို႔လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရမယ္။
လက္ရွိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ေနတဲ့ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရ ေနာက္ကြယ္မွာ အက်ဳိးစီးပြား သံုးေလးခုရွိတယ္။ ပထမ တစ္ခုက စစ္တပ္ဟာ လႊမ္းမိုးထားႏုိင္တဲ့ အုပ္ထိန္းသူ အေနအထားမ်ိဳးမွာ ဆက္ရွိ ေနခ်င္တာပဲ ။ သူက ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို ဆက္ထိန္းထားခ်င္တယ္။ ဒုတိယက စစ္တပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေနာက္ပိုင္းေပၚလာတဲ့ ေရေပၚဆီလူတန္းစားတို႔ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြား ျဖစ္တယ္။ တတိယတစ္ ခုက ခ႐ိုနီေတြရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြား ေတြပဲ။ ေနာက္ဆံုးအက်ဳိးစီးပြားက ဗမာလူမ်ဳိး အမ်ားစုရဲ႕ တျခားလူမ်ဳိးေတြအေပၚ လႊမ္းမိုးမႈဆိုတဲ့ အေနအထားကို ဆက္လုပ္ထားႏိုင္ဖို႔ပဲ။ အဲဒီဗမာေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ ဆိုတာကို လူနည္းစုက သေဘာေပါက္ထားၾကၿပီး မခံခ်င္ၾကဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရက အဲ့ဒီ ေနာက္ကြယ္မွာရွိေနတဲ့ အက်ဳိးစီးပြားေတြကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ရင္းႏွီးပ်ဴငွာစြာ ေနထိုင္ၿပီးၾကားကေန ဆက္သြယ္ေပးေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အရည္ အခ်င္းေတြနဲ႔ စစ္တပ္အာဏာပိုင္း ဆိုင္ရာ လုပ္ေဆာင္မႈေတြ၊ အခြင့္ထူး အာဏာနဲ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို ဖ်က္သိမ္းဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲသြားမယ့္ အစုိးရလားလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္ကိုယ္တိုင္ေရာ သူ႔အစိုးရ အဖြဲ႕ကိုပါ သမိုင္းမွာ မွတ္ေက်ာက္အတင္ ခံေနရပါၿပီ။ တကယ့္ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးကို လုပ္ကိုင္မယ့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမား လားဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတုန္းပဲ။ သူနဲ႔သူ႔ အစုိးရအဖြဲ႕က Gorbachev (ေဂၚဘာခ်က္ရွ္) လို သမိုင္းေရစီးဒဏ္ကို အတိုက္ခံေနရၿပီး အင္အားခ်ည့္နဲ႔တဲ့
မျပတ္မသား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမား ေတြလားဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည္ရမယ္။
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနမ်ားကို၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ေလလာခဲ့ၿပီး လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္ေန ထိုင္ေနသူ ယူဂိုဆလားဗီးယားႏိုင္ငံသား၊ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္ Igor Blazevic ကို သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအေပၚအျမင္၊ အတိုက္အခံ အင္အားစုမ်ားအေပၚအျမင္၊ ေလးပြင့္ဆိုင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈ၏ အေရးပါမႈတို႔ကို မဇၩိမ သတင္းေထာက္ နန္းလြင္ႏွင္းပြင့္က ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းထား ျခင္းျဖစ္သည္။
တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားအေျခအေန၊ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား၏ ရလဒ္မ်ားကို ေမးျမန္းရာတြင္မူ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စစ္မွန္သည့္ ဆႏၵမ်ားျဖင့္ ေဆြးေႏြးၾကရန္လိုအပ္ၿပီး ထိုသို႔မဟုတ္ပါ က သေဘာတူညီမႈစာခ်ဳပ္ မ်ား မည္သို႔ထိုးေစကာမူ အဓိပ္ၸာယ္ရွိမည္ မဟုတ္ဟု သံုးသပ္ေျပာဆိုသြားခဲ့သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအေပၚ ဘယ္လိုျမင္လဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က အခုတကယ့္ကို အလယ္က်က် အေျခအေနမွာ ေရာက္ေနပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အကူး အေျပာင္းက စစ္အာဏာရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ ေျပာင္းလဲတဲ့ Top-Down စနစ္ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားေရး နယ္ႏွစ္ခုမွာ ေျပာင္းလာတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ငန္းစဥ္တစ္ခုလံုးကို စစ္တပ္နဲ႔ အစုိးရက ခိုင္မာစြာ ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီးသားျဖစ္ေနတယ္။
ဦးခင္ၫြန္႔နဲ႔ ဦးသန္းေရႊက ဒီမိုကေရစီကို သြားဖို႔ မလံုေလာက္တဲ့ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေျမပံုဒီဇိုင္း ဆြဲျပခဲ့ တယ္။ အရာအားလံုးကို ဒီေျမပံုတိုင္းသြားတယ္၊ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ပံုေဖာ္တယ္။ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြအျပည့္နဲ႔ ေရြး ေကာက္ပြဲကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၿပီး အေယာင္ေဆာင္ အရပ္သားအစုိးရအျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲမႈ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ ဒီမိုကရက္တစ္ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းမႈလုပ္တယ္။ အက်ဥ္းေထာင္အသီးသီးက ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ကို လႊတ္ေပးတယ္။ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြကို ျပည့္သူ႔စစ္ေျပာင္းလဲ ျခင္းနည္းကို ရပ္တန္႔ၿပီး တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ ေစ့စပ္ ညႇိႏႈိင္းျခင္းနည္းကို ပံုေဖာ္ဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းမႈက ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႔ အေပါင္းလက္ၡဏာေဆာင္တဲ့ အေျဖကို ရခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သမၼတဦးသိန္းစိန္၊ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္း၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ မင္းေအာင္လိႈင္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔ ေလးပြင့္ဆိုင္ေတြ႕ဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ သူတို႔က အမ်ားဆႏၵနဲ႔ ပိုမို ေကာင္းမြန္တဲ့ ဖြဲ႕စည္းမႈ ျဖစ္လာေရးကို ဦးတည္ၿပီး ေဆာင္ရြက္သင့္ပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီကူးေျပာင္းေရးကာလ၊ ဖက္ဒရယ္စနစ္ရဲ႕ ေမးခြန္းေတြ၊ တိုင္းရင္းသားေတြကို ကိုယ္စားျပဳမႈ ေတြအတြက္ ေတြ႕ဆံုမႈက သူတို႔ေလးေယာက္လံုးစီက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုအပ္တယ္။
အတိုက္အခံေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္ေတြအေပၚ သံုးသပ္ေပးပါဦး။
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ေျပာရရင္ေတာ့ အတိုက္အခံေတြ (ဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစုေတြ၊ တိုင္းရင္းသား အင္အားစု) ေတြက အျပဳသေဘာေဆာင္ၿပီး တာ၀န္သိသိနဲ႔ ျပဳမူလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေတာ္ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ နာက်င္ ခံစားခဲ့ရ၊ စြန္႔လႊတ္ခံခဲ့ရတာေတြ ရွိခဲ့ေပ မယ့္ ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းဖို႔ အေပးအယူလုပ္ဖို႔ကို လက္ခံခဲ့ၾကတယ္၊ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ လက္ကမ္းခဲ့ၾကတယ္။
အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ကို အမာခံေထာက္ခံေနၾကတဲ့ သူေတြရဲ႕ အထင္လြဲခံ၊ အၿငိဳျငင္ခံရမယ့္ အႏ္ၲရာယ္ ေတြၾကားကေနပဲ တစ္ဖက္အင္အားစုနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးၿပီး အေပးအယူကို လက္ခံတယ္။ တိုင္းျပည္အနာ ဂတ္အတြက္တာ၀န္ သိသိနဲ႔သူတို႔ရဲ႕ ရင့္က်က္မႈကို အျမင့္မားဆံုး ျပသခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ အတိုက္အခံအုပ္စုေတြ တစ္ခု ခ်င္းစီ အခ်င္းခ်င္း ထိေတြ႕ေျပာဆိုေနၾက တာေတြ အခုထိ မေတြ႔ရေသးဘူး၊ အားလံုး ကဦးသိန္းစိန္ အစိုးရနဲ႔ပဲ ေျပာေနၾကတယ္။တကယ္အေရးပါတဲ့ အာဏာအစစ္က ဘယ္မွာရွိ တယ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း သိထားၾကတဲ့အတိုင္း၊ စစ္တပ္နဲ႔ ေျပာဆို ညႇိႏႈိင္းဖို႔ ေဆြးေႏြးဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားေန ၾကတယ္။
ဒီလို လုပ္ေဆာင္တာေတြက ေကာင္း ပါတယ္၊ ဒီနည္းက တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲမႈကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕နဲ႔ အေထာက္အကူျပဳ ေစတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း ႀကီးႀကီးမားမား လိုေနေသးတာက အတုိက္အခံေတြ အခ်င္းခ်င္း ေဆြေႏြးေျပာဆိုတာေတြ မရွိေသးတာပဲ အတိုက္အခံေတြက အစိုးရ၊ စစ္တပ္နဲ႔ အေပးအယူ လုပ္႐ံုတင္ မလံု ေလာက္ပါဘူး။
တကယ္လိုအပ္တာက အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းၿပီး ရွင္းရွင္းလင္း လင္းျဖစ္တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္တစ္ခုကို ယူ၊ ၿပီးရင္ ႏုိင္ငံရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ေတာ့ ဘယ္လိုေဆာင္ရြက္ပါ မယ္ဆိုတဲ့ ပူးတြဲအျမင္ကို တိုင္းျပည္က ျပည္သူလူထုကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ခ်ျပသင့္တယ္။
အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ေနရာအမ်ားစုရလာမယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံ အနာဂတ္အတြက္ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိလာမယ္၊ ဘယ္လို လုပ္ေဆာင္ေပး ႏုိင္မယ္ ဆိုတာကို လူထုကိုခ်ျပဖို႔ လိုတယ္။
ဒီမိုကေရစီကိုသြားေနတာကို ရာခုိင္ႏႈန္းအရ သတ္မွတ္လို႔ ရမလား။
ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ေတာ့ တိုင္းတာလို႔ မရဘူး ထင္တယ္။ တကယ္ဆို ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ အျပည့္အ၀ ရွိမယ့္ ႏိုင္ငံျဖစ္လာမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္ရွိအေျပာင္းအလဲေတြက အျခားရလဒ္တစ္ခုဆီကို ဦးတည္ သြားေနတာလားေပါ့ ဒါကိုၾကည့္ရမယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံက စစ္အာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကေန အျခားတစ္ခုကို ေျပာင္းေနၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီအျခားတစ္ခုက ဘာလဲ၊ အလြန္အင္အားခ်ိနဲ႔ၿပီး က်ဳိးလြယ္ပ်က္လြယ္ တဲ့ ဒီမိုကေရစီကေန တျဖည္းျဖည္း ခုိင္မာလာတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံကို ေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ လုပ္ရင္း စိတ္ရင္း ေစတနာေကာင္းတဲ့ အာဏာရွင္ တစ္၀က္ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာမယ္၊ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္၊ ၁၅ ႏွစ္ၾကာရင္ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံျဖစ္လာမယ္။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သိပ္ႏွစ္လိုဖြယ္ မေကာင္းေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတယ္။ ႏုိင္ငံက သယံဇာတ ႂကြယ္၀ေတာ့ အဂတိလိုက္စားၿပီး မသမာတဲ့ အာဏာရွင္တစ္ပိုင္း အစိုးရ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။
ႏုိင္ငံရဲ႕ အေျပာင္းအလဲ စပ္ကူးမတ္ကူးၾကားကာလျဖစ္စဥ္ေတြမွာ ယခင္အစုိးရ လက္ထက္မွာ ဖြဲ႔စည္းထား ၿပီးျဖစ္တဲ့ စီးပြားေရး လက္၀ါးႀကီးအုပ္မႈေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကိုပဲ ပံုေဖာ္ဖန္တီးသြားလိမ့္မယ္၊။ အခု ယူက ရိန္းမွာျဖစ္ေနသလို ႏုိင္ငံေရး ပါတီေတြအၾကား ဒီမိုကရက္တစ္ၿပိဳင္ဆိုင္မႈဆိုတာကလည္း တကယ္တမ္းမွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးေတြက ႏုိင္ငံအာဏာကို အသံုးခ်ၿပီး သူတို႔ရဲ႕လက္၀ါးႀကီးအုပ္ စီးပြားေရး အက်ိဳးအျမတ္အတြက္ ၿပိဳင္ဆိုင္ေနမႈ ေတြသာ ျဖစ္တယ္။ ဒီ့ထက္မပိုပါဘူး။
စပ္ကူးမတ္ကူးျဖစ္စဥ္မွာ လစ္ဘရယ္ မဆန္၊ ဒီမိုကရက္တစ္လည္း မဟုတ္တဲ့ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ အမ်ဳိးသာေရး အင္အားစုေတြက အာဏာရၿပီး ဒီမိုကေရစီနည္းမက်တဲ့ သမၼတ တက္လာမယ္၊ ဒီလိုအုပ္ခ်ဳပ္ေရး မ်ဳိးလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။
ဒါမွမဟုတ္ ပါကစၥတန္နဲ႔ ထိုင္းႏုိင္ငံတို႔မွာလို ဖ႐ိုဖရဲ ဗရမ္းဗတာ အျပစ္အနာ အဆာဗရပြနဲ႔ အဂတိလိုက္ စားတဲ့ေခတ္ ကာလ၊ မၾကာခဏ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈေတြရွိတဲ့ ကာလမ်ဳိးလည္း ဆိုက္သြားႏုိင္တယ္။ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွရင္ အလြန္အင္မတန္ အက်ည္းတန္႐ုပ္ဆိုးၿပီး ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ အေမွာင္ ဆံုး အျဖစ္ဆုိးမ်ဳိးဆီကိုလည္း ေရာက္မသြားဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။
အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီမႈ ရၿပီးရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဘာျဖစ္လာမလဲ၊အစိုးရရဲ႕ ကမ္း လွမ္းခ်က္ေတြကိုေရာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြက လက္ခံမယ္ထင္လား။
ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေနၾကားေနရသေလာက္ ေတာ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးအေျဖရွာဖို႔ အေပးအယူလုပ္ဖို႔ အေတာ္ေလးအသင့္အေနအထား ရွိေနၾကပံုပါပဲ။
အဲ့ဒီအျမင္နဲ႕ၾကည့္ရင္ အပစ္ရပ္ေရးကို သူတို႔လက္ခံၾကလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမဲ့ လြန္စြာအေရးႀကီးတဲ့ ေအာက္ခံ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ အစိုးရနဲ႔ စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးအရ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈကို စစ္မွန္ တဲ့ဆႏၵမရွိဘူးဆိုရင္ တခမ္းတနားႀကီးထိုးထားတဲ့ လက္မွတ္ေတြက အဓိပၸာယ္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး၊ လတ္မွတ္ ေရးထိုးပြဲႀကီးက ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ဖက္ဒရယ္မူ က်င့္သံုးေရးအတြက္ ေတြ႕ဆံုတာဆိုရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုပဲေပါ့၊ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ လက္မွတ္ေတြက ဘာအဓိပၸာယ္မွရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ၾကာၾကာလည္း ခံမွာမဟုတ္ဘူး။
အစိုးရလုပ္ေနတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္လို သေဘာရသလဲ။
ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားက အေျခခံက်တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈ မျဖစ္မေန လိုအပ္တာကိုယံုၾကည္ရ ပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဟာ လူျဖဴလူမည္း ခြဲျခားမႈကို တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာေအာင္ လုပ္လို႔မရႏုိင္ပါဘူး။ အဲ့တာကို လက္ခံလာေအာင္လည္း လုပ္လို႔ မရပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေျခခံက်တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈ လုပ္မယ္လို႔ပဲ ယံုၾကည္ၾကပါ တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း အဲဒီစကား အတိုင္းပဲ အရင္က စစ္အစိုးရေဟာင္းကိုေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြ ပံုမွန္လုပ္ေပး၊ အဲဒီ ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာလည္း ကန္႔သတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ရွိေစၿပီး ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ သြားႏုိင္မယ့္ ပါတီက အာဏာရပါတီပဲ။ ႐ုရွားမွာ ပူတင္က အၿမဲတမ္း အႏိုင္ရသလိုကေမၻာဒီးယားမွာ ဟြန္ဆန္က အၿမဲႏုိင္ေနတယ္။ အဲ့လိုပဲ (အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ) မ်ဳိးစပ္ထားတဲ့ မ်ဳိးစပ္အစိုးရမ်ဳိး ေျပာင္းလဲျခင္းျဖစ္ေတာ့ အရင္က စစ္အစိုးရကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာ ေအာင္လုပ္လို႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။
အစိုးရအဖြဲ႕ထဲက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး သမားမ်ားနဲ႔ အစုိးရေနာက္ကြယ္ကစစ္တပ္တို႔က အေျခခံ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈလုပ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ရမယ္။ အဲဒီေျပာင္းလဲမႈဟာ တျဖည္းျဖည္း ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးသြားတဲ့ သေဘာမ်ဳိးျဖစ္သင့္ တယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးမႈမွာ အားလံုးပါ၀င္ဖို႔ကို ေဆာင္ရြက္ရမယ္။ အမ်ားသေဘာကို ရယူတာမ်ဳိးျဖစ္သင့္တယ္။
အခု ျမင္ေနရတာက အေျခခံေျပာင္းလဲမႈမွာ ႏုိင္သူမေပၚ ႐ႈံးသူမထြက္မယ့္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ဳိး ျဖစ္လာႏိုင္ တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လို ျဖစ္လာမယ့္အစားအားလံုးက အေပးအယူေတြ လုပ္သြားရမယ္။ အေပးအယူ သေဘာတူညီမႈ တစ္စံုတစ္ရာကို လက္ခံသြားရမယ္။ အေျခခံ ေျပာင္းလဲမႈလုပ္ရမယ္ ဆိုတာကို ကတိက ၀တ္ရွိရမွာ ျဖစ္သလို လုပ္ဖို႔လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရမယ္။
လက္ရွိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ေနတဲ့ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရ ေနာက္ကြယ္မွာ အက်ဳိးစီးပြား သံုးေလးခုရွိတယ္။ ပထမ တစ္ခုက စစ္တပ္ဟာ လႊမ္းမိုးထားႏုိင္တဲ့ အုပ္ထိန္းသူ အေနအထားမ်ိဳးမွာ ဆက္ရွိ ေနခ်င္တာပဲ ။ သူက ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို ဆက္ထိန္းထားခ်င္တယ္။ ဒုတိယက စစ္တပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေနာက္ပိုင္းေပၚလာတဲ့ ေရေပၚဆီလူတန္းစားတို႔ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြား ျဖစ္တယ္။ တတိယတစ္ ခုက ခ႐ိုနီေတြရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြား ေတြပဲ။ ေနာက္ဆံုးအက်ဳိးစီးပြားက ဗမာလူမ်ဳိး အမ်ားစုရဲ႕ တျခားလူမ်ဳိးေတြအေပၚ လႊမ္းမိုးမႈဆိုတဲ့ အေနအထားကို ဆက္လုပ္ထားႏိုင္ဖို႔ပဲ။ အဲဒီဗမာေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ ဆိုတာကို လူနည္းစုက သေဘာေပါက္ထားၾကၿပီး မခံခ်င္ၾကဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရက အဲ့ဒီ ေနာက္ကြယ္မွာရွိေနတဲ့ အက်ဳိးစီးပြားေတြကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ရင္းႏွီးပ်ဴငွာစြာ ေနထိုင္ၿပီးၾကားကေန ဆက္သြယ္ေပးေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အရည္ အခ်င္းေတြနဲ႔ စစ္တပ္အာဏာပိုင္း ဆိုင္ရာ လုပ္ေဆာင္မႈေတြ၊ အခြင့္ထူး အာဏာနဲ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို ဖ်က္သိမ္းဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲသြားမယ့္ အစုိးရလားလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္ကိုယ္တိုင္ေရာ သူ႔အစိုးရ အဖြဲ႕ကိုပါ သမိုင္းမွာ မွတ္ေက်ာက္အတင္ ခံေနရပါၿပီ။ တကယ့္ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးကို လုပ္ကိုင္မယ့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမား လားဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတုန္းပဲ။ သူနဲ႔သူ႔ အစုိးရအဖြဲ႕က Gorbachev (ေဂၚဘာခ်က္ရွ္) လို သမိုင္းေရစီးဒဏ္ကို အတိုက္ခံေနရၿပီး အင္အားခ်ည့္နဲ႔တဲ့
မျပတ္မသား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမား ေတြလားဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည္ရမယ္။
No comments:
Post a Comment